AIDA که مخفف Affective, Intelligent Driving Agent هست یک رباته که در رانندگی به شما کمک می‌کنه. این ربات که محصول مشترک دانشگاه MIT و شرکت فولکس واگن آمریکاست (!) کاری بیشتر از یه GPS انجام می‌ده و هنرش تنها محدود به نشون دادن راه‌ها نیست.

AIDA

آیدا می‌تونه مقصد شما رو پیش‌بینی کنه، می‌تونه شما رو از خطراتی که در طول مسیر ممکنه باهاش مواجه بشید آگاهتون کنه، و حتی وقتی حس کنه که باک داره خالی می‌شه می‌تونه رفتن به پمپ بنزین روهم توی مسیر شما در نظر بگیره و راه رو نشون بده!

می‌تونید عکس‌های بیشتری از آیدا خانوم رو ببینید و لذت ببرید!

برچسب‌ها: AIDA، آیدا، GPS، رانندگی، ربات

۱) امروز یکی دیگه از خواهر زن‌ها عروس شد! اگر چه در ظاهر کلی شوخی می‌کنم و راجع این که باجناق‌ها یکی پس از دیگری اضافه می‌شن کامنت‌های خنده‌دار می‌دم، اما در عمق وجودم، یه احساس عجیب دارم … که خیلی شبیه غصه‌است، اما غصه نیست. شاید یک هزارم احساسی که یه پدر یا مادر داره، وقتی دخترش رو شوهر می‌ده. دارم تلاش می‌کنم تا این احساس رو (که تا حالا حداقل به این شدت تجربه نکردمش) درست درک کنم اما ….

۲) قدیم‌ترها (شاید تا همین هفت هشت سال پیش)، احساساتم سهم بیشتری از ادراکم رو به خودشون اختصاص می‌دادن. امروز یه اتفاقی افتاد و انگار یه لحظه «دریچه‌ای» برای من باز شد تا دنیایی رو که اون موقع توش زندگی می‌کردم، مثل یک ناظر بیرونی، اما از فاصلهٔ خیلی نزدیک، لمس کنم … البته شاید «لمس» کلمهٔ خوبی نباشه، چون کاملاً یه احساس درونی بود. یادم افتاد که چه چیزهای ساده‌ای باعث غلیان احساسات در من می‌شد و من می‌تونستم این احساسات رو به شکل عمیقی بروز بدم، مثلاً با ساختن یه آهنگ یا گفتن یه شعر یا گریه کردن … راستی چند وقته که گریه نکردم؟

۳) «مرد شدن». این اسمیه که روی روندی می‌گذاریم که در طی اون یه پسر یاد می‌گیره که احساساتش براش کم اهمیت بشه. که سختی‌هایی بکشه که نباید، اما حتی بهشون فکر هم نکنه. و یکی از نتایجش اینه که زندگی پایداری پیدا می‌کنی، چون واکنشت نسبت به این قبیل محرک‌های بیرونی خیلی خفیف می‌شه. یادمه چقدر با این روند مشکل داشتم، … اما سر من هم اومده. هنوز هم از هم سن و سال‌های خودم احساسی‌تر عمل می‌کنم اما … خوب که نگاه می‌کنم می‌بینم امروز یه معجزه بود که اون «دریچه» برای من باز شد … دنیای اون روزهام رو چه ساده گم کردم ….

۴) «احمد» راست می‌گفت. خودش که یادش نمی‌آد لابد، اما من خیلی خوب یادمه روزی رو که به من گفت باید خیلی مواظب باشم و قدر حالات اون موقع خودم رو بدونم، چون خواهی نخواهی «بزرگ می‌شم» و مثل همه یه چیزهایی رو گم می‌کنم و …. احمد، راست می‌گفت.

برچسب‌ها: احساس

راستش من خیلی دوست ندارم وقتی یک چیزی تنورش داغه برم سراغش. احساس می‌کنم که این پرهیز به من کمک می‌کنه تا بعداً، بدون جو گیر شدن اون موضوع رو درک کنم. البته مسلماً خیلی کلاس داره که فلان کتاب رو تا در اومد بخونی و جزو اولین کسانی باشی که فلان فیلم رو دیده؛ من هم تجربه‌اش کردم! مثلاً بیشتر کتاب‌های هری‌پاتر رو زمانی که هنوز حتی ترجمه فارسی‌شون در نیومده بود خوندم! اما در مجموع احساس می‌کنم که حالت بهترش اینه که بعد از این که آب‌ها از آسیاب افتاد بری سراغ یه موضوع. واسه همینه که الان چند وقته که بیشتر فیلم‌هایی که توی سینما دیدم، قبلش ازشون یکی دو تا نقد خونده بودم.

کتاب رمز داوینچی رو تازه بعد از این همه مدت که از خریدنش می‌گذشت تو چند شب گذشته خوندم. اگر چه اولش فضای متفاوت و پر رمز و رازش کاملاً من رو گرفت، اما در یک سوم آخر کتاب، خیلی چیزها قابل حدس می‌شد (مثل این که «جام» چه کسی خواهد بود، «رمی» چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد و غیره). شخصیت «لنگدان» که قرار بود تا حدی نقش دانای اسرار رو داشته باشه (تقریباً شبیه «گندالف» یا «دامبلدور») به اون خوبی در نیومده بود، به خصوص که رقیبی جدی پیدا کرده بود («تیبینگ» که بعداً معلوم شد همون «استاده»). پانویس‌های مترجم‌ها گاهی از خود متن برای من جذاب‌تر بود. البته با توجه به اطلاعات محدود من از نمادشناسی و تاریخ مسیحیت و … قطعاً بدون این پانویس‌ها من کمتر از کتاب لذت می‌بردم.

برای من «دنیای سوفی» کمتر قابل پیش‌بینی بود تا رمز داوینچی. به علاوه دنیای سوفی قابل اعتمادتر بود (حتی من که اطلاعاتم کم بود هم بعضی جاها حس می‌کردم که «دن براون» داره نظراتی رو مبنای داستانش قرار می‌ده که خیلی معتبر نیستن). از اون طرف، ترجمهٔ رمز داوینچی به نظر من خیلی بهتر از ترجمهٔ دنیای سوفی در اومده. البته این دو تا کتاب رو نباید با هم مقایسه کرد.

و من هنوز دنبال کتابی هستم که در قالب یک داستان جذاب، تاریخ اروپای معاصر رو به آدم یاد بده!

برچسب‌ها: تاریخ، دنیای سوفی، رمز داوینچی، کتاب، نمادشناسی

در کمال دلخوشی و شادمانی نشسته‌ام روزی یه خورده از مراسم افتتاحیه المپیک پکن رو می‌بینم! کلی به اطلاعاتم اضافه شده! مثل این که کدوم کشور دو طرف پرچمش فرق داره! کدوم کشور برای اولین بار توی المپیک فهمیده که پرچمش از قبل توسط یه کشور دیگه استفاده می‌شده، و سال بعد از اون المپیک پرچم رو عوض کرده! و چیزهایی مثل این. واقعاً دم گزارشگرهای NBC گرم؛ در طول گزارش کلی اطلاعات سیاسی، جغرفیایی، اقتصادی و غیره می‌دن.

راستی اون دو مورد بالا رو هر کی بگه کدوم کشورها هستن، جایزه‌ای بهش تعلق می‌گیره!

برچسب‌ها: المپیک، پکن، کشور

شاید برای شما هم پیش اومده باشه که یه عکس داشته باشید و بخواید ویرایشش کنید (مثلاً یه قسمتش رو جدا کنید و جایی استفاده کنید) اما فتوشاپ دم دست‌تون نباشه. سایت pixlr می‌تونه بیشتر نیازهای این طوری رو بر طرف کنه! یه جورایی مثل یه فتوشاپ آنلاین می‌مونه، البته با امکانات کمتر. یه چیزی که در مورد این سایت قابل توجه هست، سرعت بالای لود شدنشه! (اگر دنبال سایت‌های مشابه دیگه هستید، این مطلب رو حتماً بخونید.)

یکی از چیزهای دیگه‌ای که خیلی‌ها از من می‌پرسن اینه که چه طور می‌شه با حفظ کیفیت، سایز یه عکس رو کم کرد. بیشتر مواقع کاری که می‌خوان انجام بدن اینه که یه عکس JPG رو طوری فشرده کنن که حجمش حسابی کم بشه اما در حدی که می‌شه با چشم دید، تغییر خاصی نکنه. البته بهترین گزینه برای این کار نرم‌افزارهایی مثل فتوشاپه؛ با این حال، چند تا راه حل آنلاین هم داریم. یکی سایت imageoptimizer بود که البته مدتیه مشکل پیدا کرده انگار. یکی دیگه این سایت هست و سومی هم resize2mail که  حفظ کردن اسمش هم راحته. غیر از این‌ها سایت smush.it هم به درد می‌خوره؛ کاری که این آخری می‌کنه اینه که لینک یه عکس رو می‌گیره (مثلاً یه عکسی که توی وبلاگتون گذاشتید) و می‌چلوندش (با حفظ کیفیت) و عکس جدیدی بهتون تحویل می‌ده.

نقطه ضعف smush.it اینه که عکس‌های روی هاردتون رو قبول نمی‌کنه (فقط عکس‌هایی که توی اینترنت هستن رو می‌پذیره). با این حال، من smush.it رو خیلی قبولش دارم. حتی عکس‌هایی که توی صفحه‌های سایت‌های بزرگی مثل یاهو و غیره وجود داره رو هم چند درصدی کوچک‌تر می‌کنه! این در حالیه که طراح‌های این سایت‌های بزرگ از خداشونه که عکس‌ها کوچک تر باشن و فشار روی سرورهاشون کمتر.

برچسب‌ها: عکس، فتوشاپ، ویرایش عکس