داشتم فهرست ۱۰ اتفاق بزرگی که پیش‌بینی شده تا سال ۲۰۱۸ در دنیای IT رخ می‌ده رو می‌خوندم (متن انگلیسی و ترجمه فارسی که البته مقایسه اون‌ها هم خالی از لطف نیست اما بگذریم) … هشتمی راجع به استفاده از LoJack بود؛ این که شاید بعضی آدم‌ها برای امنیت خودشون قبول کنن که یک دستگاه LoJack در بدنشون جاسازی بشه تا قابل ردیابی باشن.

کلمه LoJack در واقع به عنوان متضاد کلمه Hijack به معنی دزدیدن ساخته شده (و به طور دقیق‌تر به عنوان متضاد کلمه Carjack به معنی ماشین‌دزدی به کار می‌ره). شرکت تولیدکننده LoJack مدعیه که اگر کسی ماشینش رو به این وسیله مجهز کنه، در صورت دزدیده شدن ماشین، پلیس تا ۹۰ درصد موارد می‌تونه اون رو ردیابی کنه و به صاحبش برگردونه.

البته LoJack کاربردش رو از ماشین‌ها فراتر برده. افرادی که به آلزایمر دچار هستن، یا افرادی که محرومیت حضور خارج از منزل دارن با استفاده از این قطعه قابل ردیابی هستن تا اگر در جایی که نباید حاضر شدن، به سرعت قابل پیدا کردن باشن. جالب‌تر این که همین ایده به لپ‌تاپ‌ها هم سرایت کرده و برنامه‌هایی هست که به کمک اون‌ها می‌شه لپ‌تاپ سرقت شده رو از طریق اینترنت ردیابی کرد!

ایده ردیابی آدم‌ها با استفاده LoJack شاید کمی عجیب به نظر برسه اما یادمون نره که همین احساس در مورد RFID هم وجود داشت، در حالی که امروزه از RFID نه فقط برای شناسایی و ردیابی دام‌های یک دامداری یا پرداخت خودکار عوارض توسط ماشین‌ها در بزرگراه‌ها، که برای شناسایی بیمارها استفاده می‌شه. توی فیلم‌های خارجی (!) دستبندی که دور دست بیمارهای بیمارستان می‌بندن رو دیدین؟ این دستبند به RFID مجهزه!

یواش یواش داریم وارد دنیای ماتریکس می‌شیم!

برچسب‌ها: LoJack، RFID، ردیابی، لپ تاپ